برای عمه‌ام: ادای احترامی به مناسبت روز مادر، ۱۰ مه ۲۰۲۶

در روز مادر سال ۲۰۲۶، می‌خواهم درباره عمه دومم بنویسم.

او نه سلبریتی است و نه اینفلوئنسر، با این حال زندگی‌اش را صرف نشان دادن معنای واقعی مادر بودن به ما و قدرت یک زن کرده است.

در ماه مه ۱۹۳۹، عمه‌ام در دوران جمهوری چین در گانژو به دنیا آمد.

دوران آشفتگی بود. وقتی مهاجمان ژاپنی وارد گانژو شدند، او در کودکی اسیر شد. او یک سرباز دشمن را محکم گاز گرفت و توانست فرار کند. برای زنده ماندن، صورتش را با خاکستر اجاق گاز مالید، در مقبره‌ای خالی در خانه یکی از اقوام در حومه شهر پنهان شد و نفسش را حبس کرد در حالی که سرنیزه‌های دشمن از جلوی چشمانش برق می‌زدند.

با این حال، او هرگز کتاب‌هایش را رها نکرد. او در درس‌هایش عالی بود، اما در دوران راهنمایی، پدرش ناگهان درگذشت. زندگی ضربه سختی به او زد، اما هرگز تسلیم نشد.

در سال ۱۹۵۶، او در دانشگاه شی‌آن جیائوتونگ پذیرفته شد - دختری اهل گانژو که با دانش، دری به سوی آینده گشود.

برای صرفه‌جویی در هزینه‌ها، او در طول چهار سال تحصیل در دانشگاه فقط یک بار به خانه رفت. بقیه اوقات، به صورت پاره وقت در کتابخانه دانشگاه کار می‌کرد. یک دانشجوی دختر که در رشته مهندسی حرارتی تحصیل می‌کرد، نه تنها از تحصیل او، بلکه از عشق او به خانواده دورش نیز حمایت می‌کرد.

پس از فارغ‌التحصیلی، او به کار در یک نیروگاه برق گمارده شد.

یک روز، هنگام بازدید از بخش نساجی دانشگاه شی‌آن جیائوتونگ برای دیدن یکی از دوستان همشهری‌اش، با مردی آشنا شد که بعدها همسرش شد - عموی دوم من.

در آن زمان، عموی من یک مدرس جوان بود. پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه جیائو تونگ شانگهای، او در موسسه فناوری نورث وسترن (که سلف دانشگاه پلی‌تکنیک نورث وسترن بود) تدریس می‌کرد. پدر عموی من مورخ مشهوری بود که در دانشگاه نورث وسترن تدریس می‌کرد.

وقتی عمه‌ام برای اولین بار او را دید، از عشق صحبت نکرد. در عوض، صادق بود:

او تا آخر عمر به این قولش عمل کرد.

هر دو به عنوان فارغ التحصیلان برتر اوایل چین، در بخش زیادی از کارهای ملت سازی این کشور شرکت کردند. تا سال ۱۹۹۲ طول کشید تا آنها با هم برای تدریس در دانشگاه جیانگ سو به کشورشان بازگردند...

در سال ۱۹۶۳، عمه‌ام در سن ۲۴ سالگی ازدواج کرد.

بعد از عروسی، او سه دختر به دنیا آورد - سه تا از پسرعموهای من.

او و عمویم هرگز ورق بازی نمی‌کردند یا درگیر معاشرت‌های بی‌هدف نمی‌شدند. تمام اوقات فراغتشان صرف کمک به یادگیری و رشد فرزندانشان می‌شد.

امروز:

سه دختر، سه زندگی متفاوت، که هر کدام به شیوه‌ی خودشان می‌درخشند.

و عمه‌ام همیشه منبع آن نور خواهد بود.

در ماه مه ۲۰۲۵، عمه‌ام برای اقامت به چین بازگشت. این به من فرصتی داد تا با او وقت بگذرانم، با او صحبت کنم، گذشته را به یاد بیاورم - و چیزهای زیادی از او یاد بگیرم.

در ۸۷ سالگی، او:

نتوانستم از او نپرسم: «خاله، راز یک ازدواج شاد چیست؟ فکر می‌کنم این بزرگترین محافظتی است که می‌توانید از فرزندانتان بکنید.»

هیچ فلسفه‌ی باشکوهی وجود ندارد - فقط خرد محض.

او اغلب به من می‌گوید: «زیاد نگران پسرت، تیان تیان، نباش. مطمئن باش که خوب بزرگ خواهد شد.»

در آن لحظه، به دخترعموها و دخترعموهایم حسادت کردم - به خاطر داشتن چنین مادری خردمند، تحصیل‌کرده و فوق‌العاده آرام.

و من سپاسگزارم که پس از بازگشت او به خانه، توانسته‌ام چیزهای زیادی از او یاد بگیرم.

داستان عمه‌ام افسانه‌های تکان‌دهنده نیست. این داستانِ انعطاف‌پذیری و لطافت است - زنی معمولی که در دورانی غیرعادی زندگی می‌کند.

اینجا در JOFUNG و در اطراف ما، مادران جوان و مادران آینده زیادی نیز وجود دارند.

زمانه عوض شده، اما بعضی چیزها هیچ‌وقت عوض نمی‌شوند -

از مادران معمولی اما بزرگ نسل قدیم، هنوز هم می‌توانیم ساده‌ترین و ماندگارترین قدرت را بیاموزیم: نه اینکه یک مادر بی‌نقص باشیم، بلکه مادری باشیم که همیشه برای پیشرفت تلاش می‌کند، هرگز تسلیم نمی‌شود و همیشه به فرزندانش ایمان دارد.

من این را به افتخار عمه دومم می‌نویسم - و هر مادری که در روزهای عادی زندگی‌اش بی‌سروصدا می‌درخشد.

جادفون - فراتر از تحویل

JOFUNG Logistics چیزی فراتر از تحویل کالا است.

ما همچنین می‌خواهیم عشقی را که شایسته‌ی به یاد ماندن است، نسل به نسل منتقل کنیم.

روز مادر بر زیباترین هویت دنیا مبارک.

باشد که همیشه گرامی داشته شوی، درک شوی، دوست داشته شوی - آسوده، شاد و سلامت باشی!